Maar de gevolgen zijn nog veel erger wanneer een mens aan zijn zinnelijke begeerten ten prooi is gevallen. Hartstocht drukt vaak een stempel op de relatie van twee mensen; ze kan zeer zeker de uitdrukking van hoge geestelijke liefde zijn, maar meestal is ze dat juist niet. Wat gewoonlijk liefde wordt genoemd is maar al te vaak niets anders dan de eigen driftmatige begeerte en een hartstochtelijk verlangen om de begeerde mens helemaal voor zichzelf te hebben. Hoe vaak is het niet zo dat niet de eigenlijke mens met zijn innerlijke waarden, maar enkel en alleen zijn of haar geslacht bemind wordt? Als de ziel in een dergelijke zelfzuchtige begeerte blijft hangen laat ze de liefde van de geest steeds minder in zich toe, en dan is haar weg aan gene zijde huiveringwekkend. Tijdens zijn leven op aarde verhinderen de uiterlijke omstandigheden dat de mens zich grenzeloos aan uitspattingen overgeeft. De angst voor wettelijke straf, het rekening houden met zijn positie en aanzien helpen hem om aan de drang van de hartstochten bepaalde grenzen te stellen. Bij het afleggen van het lichaam vallen deze inperkende hulpmiddelen weg en vindt de overledene, door zijn hartstocht nog stevig gebonden, zichzelf terug in gezelschap van uitsluitend gelijkgestemden - en dan stapelt zich hartstocht op hartstocht, tot razernij toe. Hoe oneindig moeilijk is het dan om een zo diep verstrikte ziel uit de ketenen van haar hartstocht te bevrijden!