3. De mens als drie-eenheid

Wat ik over het wezen van de mens te zeggen heb is in zoverre bijzonder, dat het berust op rechtstreekse waarneming, gedaan tijdens bewuste belevenissen. Ik beschrijf hier dus geen intellectuele gevolgtrekkingen zoals een filosoof, theoloog of psycholoog dat doen wanneer zij hun inzichten over het wezen van de mens uiteenzetten. Ik spreek als mysticus. Maar ik zie mij gedwongen om samen met alle andere mystici in te stemmen met de klacht, dat menselijke woorden maar slecht geschikt zijn om aan medemensen, die niet in staat zijn tot een mystiek beleven, iets van zulke belevenissen mee te delen. Als een mysticus desondanks probeert om zijn inzichten in woorden te vatten, dan haalt hij de moed en de rechtvaardiging daarvoor uit zijn kennis van de menselijke natuur, die uit verschillende wezenslagen is opgebouwd en bij alle mensen hetzelfde is.

Ik schets de mens zoals ik hem ervaar, namelijk als een » drie­eenheid « bestaande uit lichaam, ziel en geest; daarmee bevestig ik een reeds zeer oude kennis, die echter gedurende lange tijden verdrongen is geweest. Men zag het verschil tussen ziel en geest niet meer en stelde zich er tevreden mee om de innerlijke mens tegenover de fysieke, de ziel tegenover het lichaam, het onderbewustzijn tegenover het wakend bewustzijn te stellen.